اتصال گذر فلز به پلی‌اتیلن (ترانزیشن)

اتصال ترانزیشن قطعه‌ای مرکب است که دو مواد اولیه کاملاً متفاوت شامل پلی‌اتیلن سنگین و فولاد کربنی را در شرایط کارخانه‌ای به یکدیگر متصل می‌کند. در شبکه‌های توزیع گاز شهری، خطوط اصلی از لوله‌های پلی‌اتیلن دفنی اجرا شده، اما در نقاط ورود به ایستگاه‌های تقلیل فشار، علمک‌های ساختمانی و کنتورها، لوله‌کشی باید به فلز تبدیل شود. اتصال این دو مواد اولیه در محل کارگاه به دلیل تفاوت ضریب انبساط حرارتی مجاز نیست و باید از قطعات ترانزیشن استاندارد استفاده شود.

در فرآیند تولید این قطعه، سر فلزی درون لوله پلی‌اتیلن قرار گرفته و با دستگاه‌های پرس هیدرولیک سنگین و رینگ‌های آب‌بندی داخلی مهار می‌شود. استاندارد EN 1555-3 تست‌های کشش محوری، تست فشار هیدرواستاتیک و تست هوابندی دقیق را برای اطمینان از عدم نشت گاز الزامی نموده است.

اتصالات ترانزیشن معمولاً با قطر خارجی پلی‌اتیلن (od_mm) از ۲۰ تا ۶۳ میلیمتر و سر رزوه فلزی (nominal_size_in) از ۱/۲ اینچ تا ۲ اینچ (شامل سایزهای ۱/۲، ۳/۴، ۱، ۱-۱/۴، ۱-۱/۲ و ۲ اینچ) تولید و برای اتصال علمک‌های گاز به شبکه به کار گرفته می‌شوند.

هنگام اتصال در کارگاه، سمت پلی‌اتیلن به وسیله کوپلر الکتروفیوژن به شبکه متصل شده و سمت فلزی به لوله‌های فولادی رزوه می‌شود. رعایت خنک بودن بخش پلیمر در زمان انجام عملیات روی بخش فلزی ضروری است. جهت دریافت مشخصات فنی و پیش‌فاکتور، سایز پلی‌اتیلن و رزوه را در فرم استعلام ثبت فرمایید.